Rennend

Ik ren en ren — mijn polsslag op de grenslijn,

Meters smelten, ik buig de tijdslijn,

Gedachten pixel-vorm, het ruis op de zijlijn,

Ik slink tot draad — een neonlijn.

Een muur vol vormen blijft wisselen van teken,

Een vliegtuig, een eend, in krijtlijn,

Zweet parelt op mijn slapen — het glijdt langs mijn wervellijn,

Ik blijf in het rood, geen finishlijn.

Rennen in het rood, jij kalibreert mijn wil,

Metronomen splijten — jij houdt mijn roes stil,

Elke stap zendt code die jij destilleert tot profiel,

Rennen in het rood, totdat de sirenes weer stil zijn.

Je zegt: ik ontwijk wat harten onthullen — te ijl,

Maar zout en stoom — zo heel ik, zo heel ik mijn ziel,

Jij tekent een kaart die zegt: STIL STAAN,

Ik markeer REN en draai aan het wiel.

De grond wordt zacht, de lucht klaart op,

Jouw naam arriveert in mijn binnenoor,

Ik ben half sirene, half ziener,

Maar jij bent de stilte die ik construeer.

Tussen de piek en de tweede adem,

Je temt de grafiek — tot vaste adem,

Elk litteken schrijft data, lijn na lijn,

In jouw stilte vallen de metingen in lijn.

Rennen in het rood, mijn aders flikkeren als baanlichten,

Je snoeit de ruis, je draait mijn laaiende paniek tot een waakvlam,

Stap na stap vergrendel jij mijn timing in fase,

Ik ren in het rood, baan en toren krimpen — we stijgen naar kruishoogte.

Vergeet de fitheid; schrap de cijfers — de laatste metriek: ik ben dichter bij jou.