Ik zeg dank

Een voetstap, nog een voetstap in de straat,

de stilte tussendoor zegt: het komt wel goed, ook laat.

Je riep de hond, ik hoorde “wacht”,

ik lag nog wakker, diep in de nacht.

Jouw harde stem zat vast in mijn lijf,

als een oude plaat die in dezelfde groef blijft.

Als nu de wind langs oude ramen gaat,

voel ik je schaduw, maar het doet me minder kwaad.

Ik zeg dank, zacht in de nacht,

waar jij ooit beet, voel ik nu rust.

Geen gelijk, alleen een klein gebaar,

ik fluister dank — misschien hoor jij het daar.

Jij liep vooruit, ik liep je na,

jij was de waakhond, ik stond altijd klaar.

Waar eerst mijn angst stond, hard als een muur,

staat nu wat ruimte en een open deur.

Zeg nu maar niks, laat even stilte staan,

wie altijd waakt, mag ook eens slapen gaan.

Ik zeg dank, zacht in de nacht,

waar jij ooit beet, voel ik nu rust.

Geen gelijk, alleen een klein gebaar,

ik fluister dank — misschien hoor jij het daar.

Ik was een krijger, altijd paraat,

mijn hand een vuist, mijn schouders te strak.

Maar vannacht doe ik mijn harnas af,

en zie je daar — zachter dan ik dacht.

Als waken langzaam overgaat in licht,

wordt oude pijn een simpel bericht.

Ik zeg dank, zacht in de nacht,

waar jij ooit beet, voel ik nu rust.

Niet om gelijk, alleen een klein gebaar,

ik fluister dank — en laat het los in de lucht daar.

Een voetstap, nog een voetstap op de grond,

tussen die stappen draait de wereld weer rond.