Krijger kiest licht

Een voetstap, nog een voetstap—stilte daartussen.

Wat jij ooit noemde, mag nu rusten.

Je zei ooit hond, ik hoorde wacht—

een waakreflex die door mijn nachten gaat.

Ik droeg je grom als zachte dracht,

tot adem in mijn borstkas slaat.

En als de wind door oude ramen wandelt,

twijfel dwaalt, maar weg weer valt—

ik leg mijn hand op vacht en wacht.

Geen gelijk, alleen een klein gebaar:

ik fluister dank—misschien hoor jij het eens daar.

Waar bijt ooit blonk, bloeit nu een lichte lach;

tussen lijn en licht wordt nacht weer zacht.

Ik zeg dank, ik zeg dank—

zacht, niet hard, maar helder en rank.

Je liep me voor, ik liep je na—

een schaduw met een eigen plan.

Waar angst wou staan, stond ruimte daar;

ik adem uit en vind weer land.

Zeg niets—laat stilte het zeggen;

wie waakt, mag wapens even neerleggen.

Geen gelijk, alleen een klein gebaar:

ik fluister dank—misschien hoor jij het eens waar.

Waar bijt ooit blonk, bloeit nu een lichte lach;

tussen lijn en licht wordt nacht weer zacht.

Ik ben die krijger—maar ik kies nu licht.

Ik til mijn helm en zie jouw gezicht.

Als waak in warmte overgaat,

wordt wond een woord dat ik eindelijk versta.

Ssst… één hartslag… nog één hartslag…

Niet meer “hond”—ik noem je rust.

Waar wang eens trilde, groeit nu lust

naar leven in een lichte, lange lijn;

ik zeg dank—en laat het zijn.

Een voetstap, nog een voetstap—licht daartussen.

Wat jij ooit noemde, mag nu rusten.