Ziomki z osiedla

Blokowisko lata dziewięćdziesiąte,

beton bloki z płyty i ziomale

Na klatce magnetofon

, rap leciał jak kazanie.

Kasety przewijane ołówkiem do skutku,

Każdy wers był prawdą, nie produktem z przymusu.

Ziomki z osiedla

dym

jak mgła

nad dachem,

Rozmowy do rana, życie było trackiem.

schodowa Klatka

znała sekret każdy ,

Tu rap był ucieczką, a nie tylko efektem.

Ziomki z osiedla, wychowani na rapie,

Gdy bloki były całym światem

, bit naszym znakiem rap problemów rozwiązaniem

Stare bity, brudny werbel, szczery głos,

To była szkoła życia, nie Instagram, nie tiktok czy nie ważne były lajki a konekcje, znać kogoś kto kogoś zna

Pakto, Kaliber, Molesta w głośnikach,

Dawali wiarę Będzie Dobrze Dzieciak

Nie było fejmów, tylko głód i ambicja,

Wszędzie węsząca wiadomo co policja .

Na murach graffiti, krew na chodnikach

Pierwsze rymy pisane w szkolnym zeszycie.

Zioło w krąg puszczane, bez pośpiechu,

Liczył się przekaz, nie liczba followersów

Dziś świat pędzi szybciej, ale ja pamiętam,

noc była święta

w Ziomkach z osiedla

, duch wciąż ten sam,

Choć czasy się zmieniły — beton w nas trwa

Oldschool nie umiera, on tylko dojrzewa,

Bloki wychowały styl — reszta to scena