Untitled

सुनसान कोठामा धुवाँ जस्तै

सपनाहरू सबै उड्थे टाढा

मनको भार कमाउन खोज्दा

औषधीले नै बदलिदियो बाटा

चाहेको थिएँ बस शान्ति अलिक

दुखाइहरू भित्र थुनिएको थियो

मायाले निको पारिदिन्थ्यो सायद

तर मसँग माया कम पाइएको थियो

भुल्न खोजेँ, तर हराएँ

आफैलाई चिन्न नसक्ने भएँ

साँचो कुरा मनमा थियो

तर कसैलाई भन्न नसक्ने भएँ

किन बुझेनन् उनीहरू

मेरो चिच्याउँदै रोएको मुटु

म बेला–बेला टुट्दथें

तर हेर्दै मात्र बस्थे, चुपचाप जस्तै

म चाहन्थेँ एक हात, समाइदिने

भोलि फर्किन्छु भन्ने आशा दिने

तर किन बुझेनन् उनीहरू

किन बुझेनन् उनीहरू…

आकाशले म प्रति झरी खसाल्थ्यो

मात्रै थाहा पाएँ — म आफैसँग रिसाएको थिएँ

बितेका गल्तीहरूले गाँठो बांध्यो

मुकुलिन चाहेको मन चिसिएको थिएँ

भाग्दै थेँ म आफ्नै पिडाबाट

तर पिडा पनि संगै नै हिंड्थ्यो

कसैले भने — "जीवन बिग्रियो तेरो"

तर कसैले भनेन — "संगे छौ, उठेर हिँड"

आज अघि सरेकोछु अलि अलि

टुक्रिएको मन जोड्दैछु केही केही

यदि सुन्ने हो कोही — सुनिदेऊ है

म भत्किन चाहन्न, उठ्न खोज्दैछु यही

किन बुझेनन् उनीहरू

मेरो चिच्याउँदै रोएको मुटु

म चाहन्थेँ बस एक शब्द —

"संगे छौँ" — त्यो नै धेरै थियो

तर किन बुझेनन् उनीहरू…

अब म आफै बुझ्नेछु

र एकदिन देखाउनेछु

कि अन्धकारपछि पनि

उज्यालो फिर्छ — मन टिकेपछि…