Ex Caelo – Poza Niebem II

W cieniach nocy słyszę szept Twojego imienia,

zagubiony w bezkresnym niebie, gdzie gwiazdy rozpalają płomień.

Wędruję przez cichą pustkę, gdzie ścierają się sny i lęki,

szukając wiecznej prawdy — tam, gdzie kryją się anioły.

Ex Caelo — z nieba wyruszamy,

prowadzeni światłem, Boskością w nas.

Z cienia ku świtowi — ożywamy,

w wiecznym nurcie trwamy.

Pod ogromem niebios brzmi echo Twojej łaski,

barwy wieczności jaśnieją w tym świętym miejscu.

Przez zasłonę ciemności odnajduję drogę

tam, gdzie mieszka Niebo.

Zatrzymaj noc, obejmij światło,

ponad chmurami, w zasięgu spojrzenia.

Wznosimy się — przekraczamy granice

do krainy, gdzie dusze się goją.

Ex Caelo — z nieba wyruszamy,

prowadzeni światłem, Boskością w nas.

Z cienia ku świtowi — ożywamy,

w wiecznym nurcie trwamy.

Przez burzę i ogień powstanę znów,

związany kosmicznym chórem — poza bólem.

Szepty wiatrów niosą moją prośbę

ku wiecznemu morzu.

Ex Caelo — drogie i jasne,

prowadź mnie w nieskończoną noc,

gdzie anioły śpiewają, a duchy szybują

na wieki, na wieki.