Ömür

Nakarat:

Yol uzun, gölgem hep önümde yürür,

Düştüm de kalktım, ruhum ateşle büyür.

Karanlık çöker ama kalbim sürer,

Hayat bir maçsa, ben son düdüğe kadar yürür.

Verse 1:

Adımlarım ağır ama hedefim net,

Dertleri yoğurup yaptım kendime set.

Zaman gibi sert, sokak gibi gerçek,

Yıkmadı beni hiç, ben düştükçe yeniden dev.

Geceyle dostum, sabahla rekabet,

Her kayıp bir ders, her yara bir emanet.

Bazen gölgemde kaybolur cesaret,

Ama küllerimden doğarım, bu benim hikâyet.

Nakarat:

Yol uzun, gölgem hep önümde yürür,

Düştüm de kalktım, ruhum ateşle büyür.

Karanlık çöker ama kalbim sürer,

Hayat bir maçsa, ben son düdüğe kadar yürür.

Verse 2:

Kaderle kavga, zamanla yarış,

İçimde bir ateş var, sönemez, barış.

Her engel önümde başka bir bakış,

Düştüğüm yerden kalktım, bu benim duruş.

Sözlerim sert, ritmim darbe,

Yolumu çizerim göğe doğru harbe.

Ne olursa olsun, vazgeçmem kalbimden,

Ben doğdum yürümek için karanlıktan aydınlığa her dem.