Untitled

Энеме кат

Эне, сага кат жазып отурам,

Жан дүйнөмдө сагыныч толуп калган.

Сен кеткен күндөн бери билинди,

Жарык дүйнө бир азга солуп калган…

Үнүңдү издейм түндөрдүн арасынан,

Жытынды сезем эски бир жаздан.

Кучагың жетпей муздап турганда,

Жылуулук таппайм эч бир адамдан…

Эне, сен барда баары бүтүн эле,

Кайгы да мага жеңил көрүнчү беле.

Эми болсо сенсиз бул жашоодо,

Жүрөк бир боштук болуп калып эле…

Кечиргин, эне, айта албаган сөздөрдү,

Баалай албай кеткен ал күндөрдү.

Эми гана түшүндүм сенин баркыңды,

Кайтара албайм өткөн өмүр жолдорду…

Сен дайым менин жүрөгүмдөсүң,

Жылдыз болуп асманда күйөсүң.

Кайда болсом да эстеп жашайм,

Эне, сен эч качан өчпөйсүң…