TANRI DAĞI'NIN BOZKURTLARI

Bozkırın rüzgârı yüzüme vurur,

Gök kubbe altında ant içerim.

Tanrı Dağı’ndan kopan bir ses var,

O sesle ben yeniden dirilirim.

Kurt ulur geceye, dağlar uyanır,

Atların nal sesi göğe dayanır.

Bir damla kanda bin yıllık yemin,

Türk’ün yolu hiçbir vakit kapanmaz.

Bozkurt yürür karanlığa,

Yol gösterir ay ışığı.

Tanrı Dağı şahidimiz,

Bozkır bizim varlığımız.

Kırılır zincir, yıkılır duvar,

Tarihin içinden bir millet doğar.

Adımız rüzgârda, izimiz taşta,

Türk’ün ateşi hiç sönmez başta.

Gök bayrağım dalgalanır ufukta,

Yemin ettik atalar huzurunda.

Ne fırtına söndürür bu ateşi,

Ne karanlık boğar bozkurt sesini.

Bozkurt yürür karanlığa,

Yol gösterir ay ışığı.

Tanrı Dağı şahidimiz,

Bozkır bizim varlığımız.

Kıyamete kadar sürer bu yol,

Gökte ay, yerde demirden kol.

Bir millet var küllerinden doğan,

Adı Türk’tür, bozkır onun otağı.