Untitled

Dinle ey aklı olan,

Kulak ver ey yüreği titreyen.

Bu söz, gece sözüdür;

Gündüzde söylenmez.

Kuzeyden ak bir sis indi,

Yer ile Gök arasına.

Kara Irmak durdu o vakit,

Suyu yürümeyi unuttu.

Ağaçlar eğildi,

Dalları ak kemik oldu.

Toprak susmadı ama konuşmadı,

Çünkü kanı hatırlıyordu.

O ırmağın kenarında

Toy kurulmuştu vaktiyle.

Alp yemin etmişti,

Ant bozulmuştu sonra.

Bozkurt geçti sessizce,

Ayak izi kan tutmuş.

Uğur getirmedi bu geçiş,

Haber getirdi.

Köprü vardı iki yaka arasında,

Ne bu dünyadan ne öte dünyadan.

Geçen etini bıraktı,

Adını rüzgâr aldı.

Irmak dedi ki:

“Ben akmam.

Ben sayarım.

İhaneti, yitimi, unutulanı.”

Gök sustu o gece,

Yer titredi.

Çünkü eski bir ad

Yeniden çağrıldı.

Dede Korkut der ki:

“Unutanın ocağı söner,

Hatırlayanın yolu kan olur.

Ama yol kanlı da olsa

Kut, doğruya gider.”

İşte o gece

Söz yeniden doğdu,

Kılıç henüz kınındaydı.

Ama kader…

Ayağa kalkmıştı.