Το πρώτο ξενέρωμα

Έτη φωτός απέχεις μακριά μου μα εγώ σε έχω ακόμα στην καρδιά μου.

Ζεστή ή αγκαλιά μου ψυχρένη τα όνειρά μου σκοτάδι η καρδιά μου η μέρα η δικιά σου.

Κοντεύει ξημέρωμα το πρώτο ξενέρωμα η φωτιά έχει σβήσει το χασίσι δεν θα λείψει.

Το bong θα ρουφήξει και η νύχτα θα λήξει.

Το πρωί στη ρουτίνα μία κόλαση η αθήνα. Ατελείωτο πιόμα το βράδυ πάλι χώμα. Με μπάφο ανασαίνω τη νύχτα περιμένω.

Στο μυαλό παραισθήσεις αφυπνίζουν αναμνήσεις.

Τα αστέρια πάλι κοιτώ νιώθω πως το ξαναζώ.

Στο κενό πάλι πηδώ βουλιάζω στον ωκεανό και χάνομαι εδώ.