Eşref tek

Yeah...

Gece iner üstüme, duman yükselir,

Kalbim siper, sözüm kurşun gibidir.

Ben Eşref Tek’te pusulardan korkmam gibi,

Hayat saldırırsa da, dik dururum yine.

Sokak sessiz ama içim karmaşa,

Bir yanım buz, bir yanım ateş parçası.

Yalan dolu bu dünya, kimse dost değil,

Ama ben yürürüm, önümde duvar olsa bile.

Kardeş dediklerim gitti bir bir,

Düştüm ama kalktım, her darbeden diri,

Rüzgar sert esse de, gözümde perde yok,

Bu hayat bir savaşsa, ben silahsız kahramanım bro.

Korkmam gibi, Eşref Tek’te,

Pusular kursalar da tepemde,

Yüreğim tank gibi, sözüm keskin,

Benim yolum dikenli, ama kalbim net bi’ çizgi.

Korkmam gibi, sabrım mermi,

Hayat sıksa da göğsüm gerdi,

Küllerimle doğdum, yıkılmam asla,

Yandım, ama içim hâlâ yanmaz taşa.

Ay ışığıyla parlar bu yol,

Her gece geçmişle hesap sorar sol.

İstanbul’un gri duvarları tanır beni,

Yüreğimde iz var, taşır her sefer seni.

Kim ne derse desin, ben yine yazarım,

Düşsem de kalkarım, sözümde bazen karanlık var.

Ama umut içimde sönmez bir kıvılcım,

Ben pusudan değil, ihanetten korkarım.

Gölgeler yaklaşsa da korkmam hiç,

Benle baş edemez gece, ben ateş gibi iç,

Her darbe güç katar, düşmanım bile bilir,

Yıkılmam ben, kalbim çelikten bir izdir.

Korkmam gibi, Eşref Tek’te,

Pusular kursalar da tepemde,

Yüreğim tank gibi, sözüm keskin,

Benim yolum dikenli, ama kalbim net bi’ çizgi.

Yeah...

Bu şehir üstüme çökse de fark etmez,

Ben kendi yolumun gölgesiyim,

Küllerimle yoğruldum,

Korkmam gibi...