(Slow, melancholic piano arpeggio, followed by a lonely, weeping violin melody)
(Vocal style: Deep, mature, soulful, and grieving female voice)
مامانْ … مامانْ عِصْمَتِ خوبُ قَشَنْگَمْ بی تو اینجا تنهامُ غریبَمْ…
مامانْ عِصْمَتِ مِهْرَبونَمْ بِبَخشْ مَنُ…
کِ دو سالِْ دورْ بودَم اَزَتُ …
سَهْمَمْ اَز تو… تَنها دیدَنِتْ اَز قابِ گُوشی بود…
لَعْنَتْ بِ اونْ قابِ … سَرد… لَعْنَتْ بِ این فاصِله ها…
(With deep, raw emotion, powerful vocal)
مامانْ … مامانْ عِصْمَتِ خوبُ قَشَنْگَمْ
بِدونِ تُ دِلِ مَنْ پُرِ دَردِ
هَر بار کِ تو گوشی دیدَمِتْ…
بُغضِ غَریبی داشْتَمْ …
کِ چِرا… تَنَمْ اَز لَمسِ گَرمایِ آغوشِ تُ مَحرومِ …
(Sobbing slightly, building up to the climax)
نَفَسَمْ میگیره از این سکوتِ خونه…
کی دوباره برام لالایی بخونه؟
مامانْ… مامانِ خوبُ قَشَنْگَمْ…
(Whispering, trembling voice)
کاش فقط یه بارِ دیگه، صدام می زَدی …
وحیدِ جونْ… وَحیدِ جونِ مادَرْ
(Powerful emotional climax, vocal intensity rising)
مَن… تو رو میخاسْتَمْ…
اَما… نَ تو زِندونِ سَرْدِ قابِ گوشی…
مَن تو رو میخاسْتَمْ…
تا دَر آغوشِ گَرْمِتْ… سَرَمُ بِذارَمُ آروم بِگیرَم…
وَلی اَفسوس…
کِ تو… آسِمونی شُدیُ… مَن… رویِ این خاکِ سَرد… تَنها … موندَم…
مامانْ عِصْمَتَمْ …
خیلی شبا با لالایی هایِ تو خوابیدم …
حالا … لالایی ، لالایی مامان عِصْمَتَمْ …
نُ بَتِ تُسْتْ تو بخواب … آرومْ، بی دَرْدُ قُصِّ.
(Voice cracking with deep sorrow)
مامانْ ، مامانْ عِصْمَتِ خوبُ قَشَنْگَمْ.
بِبَخش ْ وَحیدَ تُ اَگِ نَبودَمْ پیشِتُ … هَرْگِز نَرِسیدَم…
(Slowly fading with a mournful, dying violin note)