Özür

“Seval Gitti”

Bir gülüşün vardı, içimi ısıtan,

Şimdi o gülüş bir hatıra Seval.

Bir yanlış sözle, bir suskunlukla,

Kırdım seni, yaktım yılları Seval…

Ara (Kısa Nefes)

Ne çok şey söylemeden sustuk biz,

Kalbim bile utanıyor şimdi senden...

Nakarat

Affet beni Seval, affet ne olur,

Bir dostu değil, kendimi yaktım ben.

Gözümde yaş, dilimde pişmanlık,

Bir özür değil, ömür borcum var sana Seval…

2. Kıta

Sen gülerdin, ben içimden ağlardım,

Gururumdu, dilim dönmezdi “özür”e.

Şimdi yalnızlık aynı masada,

Bir yanım sensiz, bir yanım kül içinde…

Köprü (Müzik yükselir)

Bir kahvenin hatırı, bin yıl sürermiş,

Bizim dostluğumuz neden bu kadar kısa sürdü Seval?

Bir gün dönersen, kapım hep açık,

Sadece “nasılsın” de, yeter bana o kelâm…

Son Nakarat (yavaş, yanık final)

Affet beni Seval,

Kırdım en temiz yanımı senle.

Bir vefa ister gönül, bir sıcak selam,

Seval... seni unutan kalbim utansın.