പവിത്രമാം പരുമല പുരുഷൻ

പവിത്രമാം പരുമല പുരുഷാ,

നീ രുചിരമായ വേദപ്രകാശം

ആശ്വാസമേ, വിശുദ്ധനേ,

നിന്റെ സ്മരണ হৃদയം തേടി...

മുലന്തുരുത്തിയിൽ ഉദിച്ച മണ്ണിൽ

വെളിച്ചമായ് പ്രകാശിച്ച ഭവാന

തപസ്സിൽ തീർത്ത് തേജോരൂപം,

കരുണാനിധിയായി പ്രകാശിച്ചു

നിനവിൽ പതിഞ്ഞു നിന്റേതായ ധ്യാനം,

പ്രഭാതപൂജയിലാഴ്ന്ന വീര്യം

പങ്കാളിയായിരുന്നു കുരിശിന്റേയും,

നിസ്വാർത്ഥമാർഗത്തിലഭയം താങ്ങി

പവിത്രമാം പരുമല പുരുഷാ,

നീ രുചിരമായ വേദപ്രകാശം

ആശ്വാസമേ, വിശുദ്ധനേ,

നിന്റെ സ്മരണ ഹൃദയം തേടി...

മൗനത്തിൽ മുങ്ങിയ മഹാനായ സന്യാസി,

അനുഭാവത്തിൽ അഗ്നിസ്നാനം ചെയ്തു

നിന്റെ കൈവിരലുകൾ അമൃതം ചുരുണ്ടു,

വേദനകളെ വേര്‍പെടുത്തിയ മഹത്തായ ദയാംബുധി

പരുമലപുഴയ്ക്ക് തീരമീ ഭൂപരിധി,

സമർപ്പണത്തിൻ്റെ നിലാവിൽ നീര്‍ത്തുനിന്ന

ആ ദിവ്യചേതനയുടെ പാതയിൽ ഞങ്ങൾ,

അനുഗ്രഹമാകവേ നടപ്പിടുന്നു...

പ്രാർത്ഥനാഗന്ധം പകർന്ന് നടന്നു

മഹത്മാവേ, തിരുമേനിയെ,

നിന്റെ ദർശനമേ, നമ്മെ οδηക്കേണം

ആത്മദീപം നീ എക്കാലവും...