Sonbahar

1. Kıta

Rüzgâr vurdu yüzüme, yine Ekim soğuğunda,

Adın düştü dudağımdan, sessiz bir savrulmada.

Bir fotoğraf kaldı elimde, rengi solmuş anılar,

Bir zamanlar cennetimdi, şimdi sadece yanık yar.

Nakarat

Son yaprak da düştü, bizden geriye hüzün kaldı,

Sen başka bir bahara, ben bu sonbahara daldım.

Kalbim hâlâ senin adını fısıldıyor rüzgâra,

Belki duyarsın bir gün, yalnızlığımın ortasında.

2. Kıta

Bir kahve gibi soğudu, ellerimde sıcaklığın,

Gözlerim seni arıyor, her yağmurda, her akşamın.

Penceremde buğular, içimde kırık bir şarkı,

Her notası sensizliğin, her kelimesi “artık”.

Nakarat

Son yaprak da düştü, bizden geriye hüzün kaldı,

Sen başka bir bahara, ben bu sonbahara daldım.

Kalbim hâlâ senin adını fısıldıyor rüzgâra,

Belki duyarsın bir gün, yalnızlığımın ortasında.

Köprü

Gitme dedim rüyamda, dönmedin sabahına,

Bir cümle kaldı dudakta, “keşke”nin tam ortasında.

Artık ne gökyüzü mavi, ne günler bana benziyor,

Sadece senin yokluğun, içimde yankılanıyor…

Son Nakarat

Son yaprak da düştü, hikâyem sessiz kapandı,

Bir kalpte kış başladı, diğeri bahara kandı.

Belki sen unutursun, ama ben hâlâ orada,

O sonbahar akşamında, elim sende kalmış hâlda…