Wilczy zew

Wstaję o świcie, jak wilk co sam rusza w trop,

W lesie stalowych hantli — mój totem, mój bóg.

Mięśnie jak góry, każdy dzień to szczyt do zdobycia,

Nie szukam dróg na skróty, mam traperski rytuał życia.

Dzikie serce, niedźwiedzia siła w klatce,

W tej dżungli żelaza, nie ma miejsca dla słabej gadki.

Rzeki potu płyną, jak strumień między świerkami,

Każdy przysiad, każde pchnięcie — to walka z demonami.

To wilczy zew, to siła natury,

To góry, lasy, rzeki — moje struktury.

To trapper’s life — podróż bez końca,

Na siłce, w duszy, wiecznie płonie ogień słońca.

Szlak przede mną, nie patrzę wstecz,

Trenuję jakbym miał przetrwać zimę bez świec.

Zimny pot jak rosa na trawie,

Z hantlą w dłoni czuję się jak król w surowej sprawie.

Na plecach bagaż jak wędrowca worek,

Ale idę — pod górę, bo tam jest honor i wzorek.

Wilki wyją, to moi bracia z duszy,

Każdy martwy ciąg to krok bliżej do duszy.

To wilczy zew, to siła natury,

To góry, lasy, rzeki — moje struktury.

To trapper’s life — podróż bez końca,

Na siłce, w duszy, wiecznie płonie ogień słońca.

Nie trenuję dla poklasku.

Trenuję, by przetrwać.

Jak wilk w lesie.

Jak niedźwiedź na szczycie.

Jak człowiek w zgodzie z naturą...