Handog ng bayani

(Verse 1)

Inang bayan, iyong minahal ng lubos,

Higit pa sa sarili, iyong inalay ng buong puso't diwa.

Panulat at puso, sandata't lakas mo'y ginamit,

Para sa kalayaan, walang pag-aalinlangan, walang pag-aantok.

Sa bawat letra, isang sigaw ng pag-asa,

Isang panawagan sa pagbabago, isang panata.

(Verse 2)

Pagpapakasakit, tinanggap ng buong puso't tapang,

Para sa kinabukasan, ng bayan na minamahal nang labis.

Pagkukulong, paghihirap, at pagdurusa'y tiniis,

Sa madilim na kulungan, ang diwa'y nanatiling matinis.

Hindi natitinag, sa harap ng panganib,

Para sa isang layunin, isang pangarap na marikit.

(Verse 3)

Pag-aaral, pag-unawa, ang iyong sandata,

Upang ipakita, ang katotohanan sa lahat.

Pagsulat ng mga akda, na nagmulat sa isipan,

Ng mga Pilipino, sa paghahangad ng kalayaan.

Dugo't buhay, handog na dakila't banal,

Para sa kinabukasan, ng bansang Pilipinas, ang ating mahal.

(Verse 4)

Alaala'y mananatili, sa puso ng bawat isa,

Ang iyong sakripisyo, hindi maglalaho kailanman.

Bayani ng bayan, Rizal, aming inspirasyon,

Sa pag-ibig sa bayan, ang iyong halimbawa'y gabay sa aming lakaran.

Sa bawat henerasyon, ang iyong pangalan ay aawit,

Isang awit ng pag-asa, isang awit ng pag-ibig.