içimizde

göğsümüzde soğumuş göller, akarsular var

sonbahar havasına dönerken ömrümüz

avuçlarımızdan dökülüyor sararan yapraklar

kıyamet çığlığına benziyor esen rüzgar

üşüyoruz, sırtımızda; titreten, acıtan darbeler var

bir çıksa vaktimiz huzura

biraz sussa şu esen rüzgar

sonra üşütmese artık anılar

zaman yeniden genişlese yavaş yavaş

bu boğulma, bu sis, bu karartı kalksa ortalıktan

koparıp atabilsek, içimizi kemiren bu ur’ u varlığımızdan…