Kitapsız

Ey kitapsız, ey vefasız, gel bu gece,

Hesabını vicdanına sor bu gece.

Etrafın kalabalık, için ıssızsa eğer,

Aynayla baş başa kal, sus bu gece.

Sözlerin çoktu, yükün hafifti hep,

Emanet bilmedin ne sevgiyi ne emeği.

İnsan olmak ağır gelir bazısına,

O yüzden kaçarlar hep kendinden.

Nakarat

İnsanlık zor iştir, herkes taşıyamaz,

Güçlü görünür ama kalbi dayanamaz.

Vefa ucuz değil bu çağda, bilirim,

Ama insansız bir dünya da yaşanmaz.

Yıktığın yerlerden geçtim sessizce,

Ne lanet ettim ne de ah ettim.

Ben insan kalmayı seçtim her şeye rağmen,

Sen kazandığını sandın, ben kendimi kurtardım.

Köprü

Bir kitap değil vicdan seni yargılayan,

Bir mahkeme değil geceler sorar insanı.

Kaçtığın her doğru bir gün önüne çıkar,

O gün gelince susar bütün yalanların.

Son Nakarat

İnsanlık zor iştir, bedeli vardır,

Taşıyamayan yarı yolda bırakır.

Bu çağ kirli olabilir, yüzsüz olabilir,

Ama insan kalan, kirlenmeden çıkar.

Ey kitapsız, ey vefasız, bil ki bu hayatta

İnsan kalanlar… en son ayakta durur.