Untitled

1. Kıta

Lan! Dünya tepeme çökmüş, ben hâlâ kendi bokumla uğraşıyorum,

Lan! Her şey üstüme geliyor, “Defol!” diyor hayat, ben de lanet okuyorum.

Lan! Göğsüm taş gibi ağır, içim kanıyor, paramparça,

Lan! Ulan ben, hâlâ aynı hatalara saplanmışım, bu ne aptallık, bu ne salak inat!

⸻

Nakarat

Lan! Kafam yanıyor, beynim patlıyor, kendime sövüyorum her saniye,

Lan! Her nefeste lanet his içime giriyor, durmuyor lan!

Lan! Ulan ben, hâlâ yanıyorsun? Bu ne biçim enerji,

Lan! Söverim kendime, söverim her hatama, bana helal yok!

⸻

2. Kıta

Lan! Ruhum kara bir çukur, kim sapladı bu lanet tokadı?

Lan! Adım atıyorum, geçmişim peşimden geliyor, bağırıyorum: “Siktir git!”

Lan! Hatıralar kabarmış, patlamaya hazır, taşıyamıyorum artık,

Lan! Sen gidince dünya eksilmiş gibi, ben hâlâ toparlanamıyorum, deliriyorum resmen.

⸻

Nakarat

Lan! Kafam yanıyor, beynim patlıyor, kendime sövüyorum her saniye,

Lan! Her nefeste lanet his içime giriyor, durmuyor lan!

Lan! Ulan ben, hâlâ yanıyorsun? Bu ne biçim enerji,

Lan! Söverim kendime, söverim her hatama, bana helal yok!

⸻

Köprü

Lan! Ne yapsam boş, aklım sana dönüp duruyor lanet gibi,

Lan! İçimde bir ateş yanıyor, “SÖN LAN ARTIK!” diyorum, sallamıyorsun.

Lan! Her yara izi omuzumda, taşıyorum tamam…

Lan! Ama kendime bağırıyorum: “Yeter lan! Bu ne kör inat? Bu ne salak saplantı?!”

⸻

Final Nakarat

Lan! Beynim patlıyor, kalbim yanıyor, lanet his içimde,

Lan! Her adım, her nefes, her karanlık iz senin izi gibi yapışmış üstüme.

Lan! Ben büyürüm karanlığımda bile… ama içimdeki ses bağırıyor bana:

Lan! “Ulan bu ne his? Niye hâlâ sende takılı kaldı bu salak, geri zekâlı yürek?!”