İsmail türüt

Yıkıldı gitti koca Çınarım

Gölgesiz kaldım bir tek başıma

Yüreğimde kor ateşler yanar

Yokluğu kefaret oldu göz yaşıma

Kırıldı kanatım kol desen hiç yok

Nefesim kıymetsiz ha açım ha tok

Alışmaz gönül nasıl alışsın

Kıyamet kopsa da delinse de gök

64 yıllık bir Çınar gitmiş

Çocukluğum ölmüş bir Ömür bitmiş

İnanması güç kabullenmek zor

İnsanoğlu işte bir var bir hiçmiş

Boyuna yetmedi teneşir taşı

Cenazen de komşun pişirdi aşı

Doğarken ölmek var yalan Dünya da

Yakışmadı sana ölümün yaşı

Koydular tabuta boylu boyunca

Sevenlerin koştu geldi duyunca

Kesildi mezarın okundu Selan

Rahatlamaz toprak sana doyunca