Dokunuş 0.2

Gece sessiz, şehir uykuda,

Ama kalbim hâlâ yarışta.

Gözlerin önümde, farlar gibi parlak,

Bir “dokunuş” yetti, her şey başa sardı anla.

Aşk mı bu, yoksa delilik mi bilmem,

Kalbim seninle hızla giderken.

Kırmızı çizgiyi çoktan geçtim,

İmkânsızdı ama ben sevdim!

⸻

Bir dokunuşla başladı hikâyem,

Karanlıktan doğdu bir masal, bir alem.

Nefes nefese, hızla yanarım,

Aşk pistinde tek kahramanım!

Bir dokunuşla değişti zaman,

Kalbim seninle buldu anlam.

İmkânsız bile olsa bu yarış,

Ben seninle varım — dokunuş kadar yakın!

⸻

Arabalar geçer, kalbim çarpar,

Rüzgâr saçlarında, gece parlar.

Kader bile durdu bu virajda,

Bir anlık temas, sonsuzlukla yarışta.

Kahraman olmamı istedin belki,

Ama ben sadece seni sevdim, delice.

Yarış bitti, pist sessiz şimdi,

Ama dokunuşun hâlâ üzerimde gizlice.

⸻

Belki kaybettik zamanı, belki kendimizi,

Ama bulduk bir anda birbirimizi.

Nefesim, hızım, kalbim seninle,

Bir dokunuş — sonsuz bir hikâyede!

⸻

Bir dokunuşla başladı hikâyem,

Karanlıktan doğdu bir masal, bir alem.

Nefes nefese, hızla yanarım,

Aşk pistinde tek kahramanım!

Bir dokunuşla değişti zaman,

Kalbim seninle buldu anlam.

İmkânsız bile olsa bu yarış,

Ben seninle varım — dokunuş kadar yakın!