το μονοπάτι του εφιάλτη

θα ρθει μια μέρα, αμαρτωλή μα λουσατη..σε κάποιο μέρος που δεν υπάρχουνε κρατη, ότι φοβάσαι καλά κρυμμένο στον χάρτη

ότι σε πρόδωσε στο μονοπάτι του Εφιάλτη, μόνο βαδίζει ,μελαγχολει και σαστιζει, 50 χρόνια σε μια ζωή που σαπίζει, λάθος κινήσεις λάθος στρεβλες αναρτήσεις και υποκρισία πάντα χωρίς ουσία, λυκοφιλια ....

μικρε κουτε Βοναπάρτη

ζεις μια ζωή, που δεν υπάρχει αλάτι

δεν είναι αργά να αλλάξεις ροτα στον χάρτη ...και ας έχεις μείνει στο μονοπάτι του εφιάλτη,εγκλωβισμενος διαλυμένος...

Σε έχουνε κλείσει, μέσα σε τέσσερις τοίχους, με άχαρους ήχους, και ένα σκυλί που γαυγίζει...

σε τρυγυριζει κάποια παρατολμη ιδέα, ήταν ωραία αυτά που σου χε χαρίσει κάποιο κορίτσι με τα μαλλιά τα μοιραία, τα μαύρα μάτια και τα φιλιά τα λαθραία..

θα ρθει μια μέρα που θα κοιτάξουμε επάνω και θα χει φύγει όλο το γκρι από την πόλη...και εκείνοι ολοι

άγγελοι κακών μηνυμάτων, γνωστές των πάντων, ορατών και αορατων πήρανε βήμα, πατώντας επί πτωμάτων

δεν θα υπάρχουν, δεν θα κρατάνε πια θέσεις και ούτε υποσχέσεις δεν θα μπορούν πια να δίνουν....

μόνο λουλούδια θα ανθίζουν πάλι στους κάμπους και με θριαμβους και με τραγούδια..