ใครสั่งก๋วยเตี๋ยว

[เสียพูด] ใครสั่งก๋วยเตี๋ยวมาวะเนี่ย !?

ตอนนี้เวลาตีสอง ท้องฉัน มันกรีดร้อง..

ขับรถเครื่องคอยหามอง จบร้านในย่านหนึ่ง..

ได้แต่คิด ได้นึกถึง แม่คำนึงยอดกานดา

ภายใต้ยามคืนนิทรา เธอจ๋า เป็นอย่างไร

เธอคงโลดแล่นภายใต้แสงสี ที่เธอคอยใช้เวลาประจำ

อยู่ในโลกแบบนั้นของเธอเรื่อยไป

แต่ว่าเธอจะรู้บ้างไหม.. ว่าฉันรอคอยเธอไป ยันมื้อเย็น..

ฉันก็เหมือนก๋วยเตี๋ยว ไม่มีเพียงเส้นเดียว ที่ทำให้เธอพอใจ

เปลี่ยนมาเลือกฉันได้ไหม ที่เหมือนเส้นใหญ่ ที่ใครๆ ไม่แลไม่มอง

ยอมเจ็บยอมทนเหงา เห็นเธออยู่กับเขา และฉันเป็นแค่สำรอง

เปรียบเป็นเหมือนเบอร์สอง ก๋วยเตี๋ยวเมืองทอง ที่ไม่มีใครฝืนไปลอง จับจองเป็นของใจ

จู่ๆ นึกถึงตัวเธอขึ้นมา น้ำตามันก็ไหลริน

หยดลงไปในถ้วยที่กิน เปลี่ยนกลายให้เป็นรสขม

มันข่มและขืนฝืนใจให้ทน ฝนดันตกสาดซัดมา

ปล่อยให้ตัวฉันนั่งชา คีบเส้นขึ้นมา ต่อไป..

เธอคงโลดแล่นภายใต้แสงสี ที่เธอคอยใช้เวลาประจำ

อยู่ในโลกแบบนั้นของเธอเรื่อยไป

แต่ว่าเธอจะรู้บ้างไหม.. ว่าฉันรอคอยเธอไป ยันมื้อเย็น..

ฉันก็เหมือนก๋วยเตี๋ยว ไม่มีเพียงเส้นเดียว ที่ทำให้เธอพอใจ

เปลี่ยนมาเลือกฉันได้ไหม ที่เหมือนเส้นใหญ่ ที่ใครๆ ไม่แลไม่มอง

ยอมเจ็บยอมทนเหงา เห็นเธออยู่กับเขา และฉันเป็นแค่สำรอง

เปรียบเป็นเหมือนเบอร์สอง ก๋วยเตี๋ยวเมืองทอง ที่ไม่มีใครฝืนไปลอง จับจองเป็นของใจ

ฉันก็เหมือนก๋วยเตี๋ยว ไม่มีเพียงเส้นเดียว ที่ทำให้เธอพอใจ

เปลี่ยนมาเลือกฉันได้ไหม ไม่ใช่แค่หมี่ไข่ ที่เธอชอบอยู่เสมอ...

ฉันก็เหมือนก๋วยเตี๋ยว ไม่มีเพียงเส้นเดียว ที่ทำให้เธอพอใจ

เปลี่ยนมาเลือกฉันได้ไหม ที่เหมือนเส้นใหญ่ ที่ใครๆ ไม่แลไม่มอง

ยอมเจ็บยอมทนเหงา เห็นเธออยู่กับเขา และฉันเป็นแค่สำรอง

เปรียบเป็นเหมือนเบอร์สอง ก๋วยเตี๋ยวเมืองทอง ที่ไม่มีใครฝืนไปลอง จับจองเป็นของใจ

จ่ายตังแล้วก็จากไป...

เป็นแค่ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่... ที่เธอ... ไม่มอง...