Light under snow

Zimny wiatr znów niesie echo dawnych słów,

W oczach ludzi ciche światła — w sercach cień i ból.

Pod tym białym płaszczem świata,

każdy niesie własny los,

lecz wystarczy jeden uśmiech,

żeby ogień znów się zrodził w nas.

Bo słońce pod śniegiem już czeka,

by stopić to, co dzieli nas.

Niech gniew odpłynie jak rzeka,

a miłość przemówi w nas.

Usiądźmy razem przy stole,

niech milczenie zgaśnie wśród świec —

bo czasem cud to po prostu

czyjś uśmiech — nic więcej, niż chcieć.

W oknach lśni zapach piernika i ciepłych wspomnień,

ktoś odkurza stare zdjęcia, szuka w nich wspólnych chwil.

A wśród śmiechu i rozmów cichych,

nawet łzy są jak dar,

bo przypominają sercu,

że wciąż potrafi kochać — jak dawniej, tak i dziś.

Bo słońce pod śniegiem już czeka,

by stopić to, co dzieli nas.

Niech gniew odpłynie jak rzeka,

a miłość przemówi w nas.

Usiądźmy razem przy stole,

niech milczenie zgaśnie wśród świec —

bo czasem cud to po prostu

czyjś uśmiech — nic więcej, niż chcieć.

I choć mróz zatrzymał czas,

a noc przykryła każdy ślad —

to w ciszy serca słyszę głos:

„Przebacz, bo świat jest w nas.”

Bo słońce pod śniegiem już czeka,

by rozgrzać zmarznięty świat.

Niech w dłoniach znów płonie nadzieja,

że nikt nie jest sam.

Usiądźmy razem przy stole,

podzielmy się tym, co jest —

bo kiedy świeci miłość,

to wraca sens.