მივდივარ, შუქი ჩემში ანთებულია,
სადღაც ახლოს შენი ჩრდილი ჩუმად სუნთქავს, ვით მიწა.
გული ამ რიტმს ინახავს, თითქოს შენთვის არის შექმნილი,
ჩემი გზების სიჩუმეში მხოლოდ შენს სახელს ვეძებ.
შენ — ჩემი შუქი, ჩემი სული,
ჩემი მუსიკა ცოცხალია.
თუ სამყარო უცებ ჩაქრება —
მე მოგწევ შენამდე, სიბნელეს, თოვლს და ქარბუქს გავცდები.
შენ — ჩემი სხივი ცაში,
ჩემი უკანასკნელი, პირველი ნაბიჯი.
და სანამ ჩვენი ხმა ჟღერს —
ჩვენ ერთად ძლიერები ვართ ყოველ განშორებაზე.
მითხარი სიტყვების გარეშე,
სად იკარგება სიყვარული,
მე მას თვალებში ვიპოვი —
იქ ეს თავშესაფარი ანათებს.
და არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენი წელი
გვაშორებდა ჩვენს განთიადს,
მე მთელ სამყაროს გავივლი,
რომ ისევ მოგცე პასუხი.
შენ — ჩემი შუქი, ჩემი სული…