Αγαπητέ Δημήτρη

«Αγαπημένε Δημήτρη»

Τα πρωινά η γη ήταν ακόμα ήσυχη,

μόνο εσύ κι εγώ στο πρώτο φως.

Ο καφές μύριζε σαν μικρή μας απόδραση,

κι η ματιά σου έλεγε: «Μη μ’ αφήσεις μοναχό».

Μαζί τρώγαμε, μιλούσαμε, γελούσαμε,

στιγμές που έμοιαζαν να σταματά ο καιρός.

Πάντα πρόσεχες να μη χάσω ούτε γραμμάριο,

σαν να ’σουν φύλακας δικός μου, ζεστός.

Μακαρόνια με γαρίδες – το μικρό μας τελετουργικό,

ένα πιάτο αγάπη, κάθε μέρα ξανά.

Κι όταν σήμερα το σκέφτομαι, καταλαβαίνω καλά

πόσο μου λείπουν όλα αυτά.

Αγαπημένε Δημήτρη, σε κρατώ μέσα στο τραγούδι μου,

σε κάθε πρωινό που φεύγει βιαστικά.

Ό,τι μας δένει μένει, όπου κι αν πάμε στη ζωή,

γιατί η αληθινή κοντινότητα δεν χάνεται ποτέ.