Քամին և Հիշողությունը

Կես գիշեր է, ու քամին

Բերում է ձայնը քո հեռուներից,

Չեմ մոռանում, թե ինչպես

Սառնացար հանկարծ իմ ձեռքերում։

Քո աչքերի մեջ կարոտ էր,

Բայց հոգուդ մեջ ուրիշ անուն,

Ես ուշ հասկացա, որ արդեն

Զիջել էի վերջին իմ տունը։

Հարյուր անգամ ասեցի՝ մնա,

Բայց դու արդեն գնում էիր,

Ու այրեցիր վերջին կամուրջը,

Որին հավատում էի ես դեռ։

Երգի պես մնաց քո անունը,

Ցավի մեջ խեղդված հուշերում,

Ափսոս, որ սերը մեր ճաքեց՝

Քարի պես կիսված երազներում։

Որ դադարեց իմ սիրտը բաբախել,

Երբ լուռ էր անցյալը,

Բայց հիշողություն մնաց,

Թե քանի դավաճանություն տարավ ժամանակը։

Բոլոր քո խոսքերը անցան,

Հիմա միայն հուշեր են մնում,

Քո անունը եղել է համարձակ,

Եվ հիմա նա էլ սպիտակ է։