insansız Kasaba

Yâr düşe gelince bahar

Düşer dilime fırtınalar

Tozlar ışıkta uçar

İplik düğmeden kopar

Göz hizası toprağa merhaba

Boynunda inciden beyaz kolye

Damlalar usulca koynunda akar

Gün tövbekar batarken özlem kopar

Kirsiz passız berrak sanki sonbahar

Simsiyah gözlerinde yıldızlar kayar

Yüzünde ışık saçan bir pişmanlık

Tepemizden aşağı endişeler yağar

İnsanlar kaybolur gece kopar

Ay rüzgarda parlak bir metelik

Çamurlu bir suda yakamoz çıkar

Kasabada da her gece kıyamet kopar