Labyrint II, kompas

(Couplet 1)

Ik sta nu hoog, zie lijnen die ik ooit volgde,

muren van keuzes, vergissingen in vorm.

Paden die cirkelen, schijnbaar zonder reden,

maar elke bocht bracht mij dichter bij mezelf.

(Pre-Chorus 1)

Waar ik struikelde ligt nu richting,

sporen vol waarheid onder mijn voeten.

(Refrein)

Het oude labyrint ligt open,

als een kaart, als een kompas.

Elke fout een flikkering,

een licht dat ik ooit vergat.

Ik beweeg weer vrij,

denk dat ik het pad nu ken —

niet wetend dat ik weer verdwijn.

(Couplet 2)

Ik adem ruimer, lach om wie ik was,

zonder schaamte, want ik ben gevormd.

Wat me ooit gevangen hield, geeft nu gewicht,

grond onder keuzes, rust in zicht.

(Pre-Chorus 2)

Wat ik ontwierp uit angst,

leert mij nu hoe liefde werkt.

(Refrein)

Het oude labyrint ligt open,

als een kaart, als een kompas.

Elke fout een flikkering,

een licht dat ik ooit vergat.

Ik beweeg weer vrij,

denk dat ik het pad nu ken —

niet wetend dat ik weer verdwijn.

(Bridge)

In mijn hand een sleutel,

in mijn hoofd een plan,

maar achter mij groeit stil

het volgende begin van waan.

(Laatste Refrein)

Het oude labyrint bracht wijsheid,

maar het nieuwe groeit ongezien.

Ik glimlach, want ik weet nu:

verdwalen hoort er misschien bij.

Ik beweeg weer vrij,

en wanneer ik het zie —

vind ik mezelf weer,

aan de rand van wie ik wil zijn.