Nasza mała dróżyna

„Nasza mała drużyna”

Czasem krzyk rozbije ciszę,

słowa lecą – szkoda ich.

Potem śmiech się znowu słyszy,

bo bez siebie nie da się żyć.

Fabian z Oskarem znów w biegu,

rower goni każdy sen,

a my z Gabi w tym obiegu,

szukamy spokoju we dnie.

Bo to my — nasza mała drużyna,

choć czasem burza, to wciąż rodzina.

Miłość w drobiazgach, w oczach i w geście,

nawet gdy trudno — jesteśmy jeszcze.

Bo to my, po swojemu szczęśliwi,

choć nieidealni, to prawdziwi.

W domu, gdzie bajka gra w tle,

tam serce bije — na sto procent, nie mniej.

W lesie cisza nas przytula,

kroki toną w liści szum,

każdy dzień to nowa próba,

lecz i tak trzymamy kurs.

Oskar z Fabianem znów walczą,

potem śmiech niesie się w dal,

a my patrzymy – sercem walcząc,

by nie zgubić tego, co w nas trwa.

Bo to my — nasza mała drużna

Czasem krzyk, czasem śmiech,

życie pisze różny wiersz.

Fabian z Oskarem znów w biegu,

a my z Gabi w swoim niebie.

Nieidealni, lecz prawdziwi,

po swojemu — szczęśliwi.

Burza mija, wraca świt,

miłość to nasz wspólny rytm.

Rower, las i bajek świat,

w domu bije serca takt.

Choć nie zawsze kolorowo,

razem — to najpiękniej słowo.

Bo to my, nasza drużyna,

nasza siła, nasza rodzina. ❤️