Zycie

Żadnej nie żywiąc nadziei zapłaty,

Melancholijne szczęście odnalazłszy

W zaplutym barze, gdzie nam w kufel patrzy

Śmierć, wartę przy nas odprawiając czujną,

Której my z kufla naszego zarówno

Pić pozwalamy, nie dbając o koszty,

Choć, że brakuje nam dziesięciu groszy,

Już się z nas śmieje ten naród pobożny,

Dobrze ubrany oraz odrzywiony,

Który z kościoła wyszedł i na obiad

Zdążając piwem apetyt podostrza;

Więc, choć nie wierząc, że ktoś kupić zechce,

Zapisujemy ten wiersz na serwetce

Ołówkiem od kelnerki pożyczonym.