To Beman

تو مَرا، آنقَدَر آزُردی

که خودَم کوچ کُنَم از شَهرَت

بِکَنَم دِل زِ دِلِ چون سَنگَت

تو خیالَت راحَت

میرَوَم از قَلبَت

میشَوَم دور تَرین

خاطِره دَر شَبهایَت

تو بِه مَن میخَندی

وَ بِه خود میگویی

باز می آیَدُ میسوزَد از این عِشق، وَلی

بَر نمی گَردَم، نَه

می رَوَم آنجایی

که دِلی، بَحرِ دِلی تَب دارَد

عِشق زیباستُ حُرمَت دارَد

تو بِمان

دِلَت اَرزانیِ هَر کَس

که دِلَش

مِثلِ دِلَت

سَردُ بی روح شُده اَست

سَخت بیمار شُده اَست

تو بِمان دَر شَهرَت...