Een Erfenis van Liefde

In de schaduw van herinneringen,

Waar liefde en haat samen kwamen.

Een oog in oog met mijn verleden,

Een man, mijn vader, onvergetelijk.

We waren beste vrienden,

En soms de ergste vijanden.

De lessen die hij gaf,

Blijven voor altijd in mijn handen.

De wijze woorden, de harde klappen,

Ieder moment, ze blijven knappen.

Dankbaarheid stroomt door mijn aderen,

Voor alles wat hij deed, voor ieder gebaar.

De liefde die ik voel, zo onvoorwaardelijk,

Hij leeft verder, dat is zeker en waar.

Ook al is hij weg, hij blijft bij mij,

In mijn hart, mijn ziel, vrij en blij.

Elke dag, zijn geest omarm ik,

In mijn kinderen leeft hij, dat is mijn heimlijk.

De goede dingen, die ik nu doe,

Neem ik mee, als een warme zoen.

De lessen van verleden, de kracht van nu,

Ik bouw een leven, met liefde als mijn stoei.

Dankbaarheid stroomt door mijn aderen,

Voor alles wat hij deed, voor ieder gebaar.

De liefde die ik voel, zo onvoorwaardelijk,

Hij leeft verder, dat is zeker en waar.

Ook al is hij weg, hij blijft bij mij,

In mijn hart, mijn ziel, vrij en blij.

Elke dag, zijn geest omarm ik,

In mijn kinderen leeft hij, dat is mijn heimlijk.

En als ik kijk naar hun ogen,

Zie ik de sporen van zijn lach.

In hun dromen hoor ik zijn woorden,

Een erfenis die nooit verzhak.

Dus laat hem leven, hij is altijd hier,

In elke stap, elke traan en elke vier.

Voor mijn vader, mijn gids, mijn grote ster,

In mijn hart voor altijd, en dat is wat ik kan zwijgen.