İstanbul

Karanlık sokaklar fısıldıyor adını,

Gözlerimde gece, ellerimde yalnız bir bahar.

Kalbim kırık bir gemi, limanına uğramadan,

Rüzgârlar savurur beni, denizle yarışan bir fırtına gibi

İstanbul, bilmez böyle suskunluğu,

Her köşe başı bir hatıra, yıldızlar ağlar geceye.

Aşkın gölgesi düştü göğsüme, taş gibi ağır,

Kayıklar yorgun, ben hâlâ sürükleniyorum sana doğru.

Gözlerin puslu bir sabah, dokunamadığım güneş,

Sözlerin zincir, içimde yankılanan boşluk sesi.

Her adım bir yanık, her nefes bir deniz,

Sensiz İstanbul, kırık bir şiir gibi, yüreğimde sessiz.

Geçmişe lanet okurum, ama yine sana dokunurum hayallerde,

Ruhum asılı kaldı, köprülere yazılmış adında.

İstanbul böyle bir özlem görmedi,

Ve ben hâlâ beklerim, düşlerimde senle dolu her gece.

İstanbul, bilmez böyle suskunluğu,

Her köşe başı bir hatıra, yıldızlar ağlar geceye.

Aşkın gölgesi düştü göğsüme, taş gibi ağır,

Kayıklar yorgun, ben hâlâ sürükleniyorum sana doğru.