Bloed in die nag

Vers 1

Hulle het in die nag gekom, met koue in hul oë,

Bure het vyande geword, niemand kon ontsnap nie.

Kinders in die hutte, moeders huil vir lig,

Maar wat eens hoop was, het in die gesig gebreek.

weerhou

Bloed op rooi sand, en die lug huil,

Waar broers baklei het totdat niemand meer geskree het nie.

Die kapmes het geval waar die mensdom gesterf het,

En die wêreld het toegekyk – stil, lafhartig en rigied.

Vers 2

Die radio het haat gepraat, soos vuur vir die wind,

'n Volk in vrees, en niemand beskerm die kind nie.

Die velde vol name wat niemand meer noem nie,

’n Stilte wat brand – wat geen einde ken nie.

weerhou

Bloed op rooi sand, en die lug huil,

Waar broers baklei het totdat niemand meer geskree het nie.

Die kapmes het geval waar die mensdom gesterf het,

En die wêreld het toegekyk – stil, lafhartig en rigied.

brug

Maar uit die as groei stil vergifnis,

Tussen die puin begin hoop skree.

'n Lig vir elke verlore siel,

Dit fluister: Moenie ons vergeet nie.

Refrein (stiller, dan harder)

Bloed op rooi sand, en die lug huil,

Maar die aarde vergeet nie wat ons verenig nie.

Die kapmes was stil - die herinnering bly,

En die lied van ons dooies dryf deur die tyd.

---