(Intro)
"We bouwen aan een nieuw Nederland... een Metropolis... een visioen..."
Check.
De gordijnen gaan open, het toneel is verlicht.
Een jonge god van de transitie, het masker op zijn gezicht.
(Verse 1)
Rob Jetten stapt naar voren met een glimlach van satijn,
Beloofde ons een toekomstbeeld, een architectonisch festijn.
"Metropolis," riep hij, steden rijzend uit het niets,
Een utopisch droombeeld op de pedalen van zijn fiets.
Maar toen de rekensom niet klopte en de kritiek begon te zwellen,
Begon hij ons een heel ander sprookje te vertellen.
"Het was metaforisch!" riep hij met een strakke blik,
Een semantische ontsnapping, een retorische snik.
Iedereen wist: dit was zieltjes winnen, puur opportunisme,
Verpakt in een glanzend laagje van groen idealisme.
(Verse 2)
Dertig miljard, laten we dat getal even ontleden,
Geparkeerd in een fonds voor stikstofdoelen uit het verleden.
Een astronomisch bedrag voor een microscopisch effect,
Terwijl de burger de inflatie in zijn eigen portemonnee ontdekt.
Hij speelt de primus inter pares, de braafste van de klas,
Terwijl hij de nationale schatkist verbrandt tot as.
Dertig miljard om de natuurwaarden te fixeren,
Terwijl de buurlanden lachend hun industrie blijven smeren.
Een solistische koers in een mondiale storm,
Rob offert de economie op het altaar van de norm.
(Chorus)
Hij is de architect van de leegte, de meester van het woord,
Die de zorgen van het volk met een metafoor vermoordt.
De beste van de klas, maar de rest doet niet mee,
Dertig miljard in de put, en wij betalen de entree.
(Verse 3)
Het vocabulaire is subliem, de dictie is perfect,
Maar het beleid is een kaartenhuis dat nergens op respect.
Hij spreekt over "disruptieve transities" en "duurzaam herstel",
Maar de burger betaalt de rekening voor dit politieke spel.
Zijn we de redders van de wereld op dit kleine stukje grond?
Of is het morele ijdelheid die ons economisch verwondt?
De rest van de planeet kijkt toe met een blik van onbegrip,
Terwijl Rob de koers vasthoudt op een zinkend schip.
Hoogdravende praatjes over een groen paradijs,
Maar de burger op de grond betaalt de hoofdprijs.
(Verse 4)
Kijk naar de grens, waar de uitstoot gewoon blijft stromen,
Terwijl wij hier dromen over Metropolis en bomen.
Is het dapperheid of is het een gebrek aan realiteitszin?
Een dertig miljard kostende gok, maar zonder gewin.
Het "beste jongetje" wil een sticker op zijn rapport,
Zelfs als de hele middenklasse daardoor wordt uitgeput en tekort.
Retoriek als glijmiddel voor een onhaalbaar plan,
Vertel me Rob, wie gelooft daar nu nog van?
(Outro)
Metropolis was een luchtbel, een poëtische list.
Dertig miljard is de erfenis die de plank volledig mist.
de miljarden zijn op.
En de burger vraagt zich af: wanneer houdt deze waanzin op?
Nou nooit het!!
Het politieke spel is verkloot!!
Hillywood Records!!
TheBigB
