To nie jest bajka to moje życie

Yeah…

To nie jest bajka, to moje życie.

Noszę miłość w klatce jak ciężki bagaż,

strach siedzi obok, mówi: „znowu nie dasz rady”.

Idę przed siebie, choć nie widzę drogi,

serce krzyczy głośno, głowa pełna trwogi.

Nie jestem twardy/a, nie gram bohatera,

często noc mnie łamie, a dzień mnie dobiera.

Każdy krok to ryzyko, każdy dzień to walka,

a ja dalej wierzę, choć życie mnie szarpa.

Bo gdy jesteś blisko, ciszej w mojej głowie,

na moment zapominam, kim byłem w połowie.

I nawet jak się boję, to nie uciekam stąd,

bo miłość to jedyny sens, jaki mam.

Jestem zakochany/a aż po strach,

serce bije mocno — nie zna zasad, nie zna praw.

Miłość i lęk — duet, co mnie gniecie co noc,

ale wybieram ciebie, choć to boli najmocniej.

Nie obiecuję spokoju, nie obiecuję snów,

obiecuję prawdę — nawet gdy brak tchu.

Mam blizny pod skórą, nie wszystkie są stare,

niektóre od ludzi, co mówili „zostanę”.

Bałem się kochać, bo wiem jak to znika,

jak coś pięknego zmienia się w ciszę i krzyk.

Ale ty przyszłaś/przyszedłeś, rozwaliłaś mur,

nauczyłaś mnie czuć, choć bałem się znów.

Oddałem/am serce bez planu B,

bo bez ciebie moje jutro nie brzmi okej.

Jestem zakochany/a aż po strach,

każdy dzień to ryzyko, ale wchodzę w to sam/a.

Miłość i lęk — balans na linie,

upadam, wstaję, ale dalej idę.

Nie jestem idealny/a, nie umiem być zimny/a,

kocham na serio — nawet jeśli mnie to niszczy.

Jeśli mam się zgubić — to w twoich ramionach.

Jeśli mam się bać — to nie będę sam/a.

To moje życie, nie wers z Instagrama.

Miłość mnie rani, ale daje mi światło.

I jeśli zapytasz, kim dziś jestem ja —

jestem tym, kto kocha… mimo strachu.