Dłoń

Życie odwraca się plecami,

choć jeszcze wciąż za szczęściem gonisz,

a przecież tak niewiele trzeba —

słowo otuchy, dotyk dłoni.

Gdy świat znów gaśnie w twoich oczach,

a serce drży jak struna w noc,

nie bój się sięgać po swe jutro —

bo szczęście w tobie ma swój dom.

Unieś głowę ponad mrokiem,

niech płomień w tobie wznieci los,

bo nawet gdy upadasz znowu —

wstaniesz silniejszy niż głos.

ZWROTKA 2

Nie szukaj szczęścia zbyt daleko,

zwykle tuż obok ciebie stoi,

zawsze w zasięgu twego wzroku,

czasem na wyciągnięcie dłoni.

ZWROTKA 3

Życie się wcale nie odwraca,

za szczęściem też nie musisz gonić,

zanim zrozumiesz — przeminą lata,

spójrz, swoje szczęście trzymasz w dłoni.

Gdy świat znów gaśnie w twoich oczach,

a serce drży jak struna w noc,

nie bój się sięgać po swe jutro —

bo szczęście w tobie ma swój dom.

Unieś głowę ponad mrokiem,

niech płomień w tobie wznieci los,

bo nawet gdy upadasz znowu —

wstaniesz silniejszy niż głos.