Mój drugi dom SOW

Siedem lat za tymi samymi drzwiami,

ten sam korytarz zna nasze plany.

Tu uczyłem się wstawać po burzach,

tu ktoś mówił: „dasz radę”, nie „musisz”.

Ściany słyszały śmiech i złość,

łzy w poduszkę, nadzieję na coś.

Ten ośrodek to nie tylko mury,

to historie zapisane w głowie i skórze.Bo siedem lat to kawałek mnie,

tu dorastałem dzień po dniu.

Wychowawcy — dziękuję wam,

za światło, gdy brakowało snu.

A obok zawsze siostra ma,

Oliwia — mój bezpieczny ląd,

gdy świat się chwiał, trzymała mnie,

żebym nie zniknął stąd.Były chwile ciężkie jak noc,

kiedy nie wiedziałem, gdzie iść.

Wychowawca siadł, powiedział cicho:

„Nie jesteś sam, możesz tu być”.

Były rozmowy do późna,

zwykłe słowa, a zmieniały los.

Czasem wystarczył jeden gest,

żeby znów uwierzyć w coś.Bo siedem lat to kawałek mnie,

tu nauczyłem się żyć.

Wychowawcy — za każdy dzień,

za cierpliwość, za wasz spokój i krzyk.

A Oliwia, moja siostra krew,

śmiała się, gdy bolał świat,

przy niej nawet najgorszy dzień

miał sens i jakiś ślad.Nie wszystko było łatwe, wiem,

czasem chciałem stąd uciec w cień.

Ale dziś, gdy patrzę wstecz,

widzę, że to był mój czas, mój bieg.Siedem lat — już minął czas,

ale zostanie w nas.

Ten ośrodek, twarze, sny,

te wspólne „jutro” i „dziś”.

Wychowawcy, Oliwia — dziękuję wam,

za to, kim teraz jestem ja.To nie koniec, to tylko znak,

że z tego miejsca wziąłem świat.