Untitled

Yirmi senedir yollardayım, gurbetteyim tek başıma,

Her adımım bir yara, her gece aynı çığlık taşır içime.

Anamın kokusu uzakta, memleket düşer aklıma,

Bir fotoğraf, bir dua… tutar hâlâ ayakta beni bu fırtına.

Abim gitti…

Dünyam çöktü yıkıldı bir anda,

Toprak oldu can parçam,

Sorma hâlâ nasıl dayandım bu zamana…

Cezaevine girdim çıktım, hayat öğretti tokadı sert,

Yolum inişli çıkışlıydı, kader dedi “adam ol da sabret.”

Ama ölmedim, büyüdüm, her darbede yeniden doğdum,

Zafar düştü, Zafar kalktı… işte bugün olduğum.

⸻

Bu dünya can-dır, ama candan alır canını,

Gurbet yan-dır, söker içinden insanın tadını.

Zafar der ki: “Ben buradayım, ölümler görsem de yılmadım.”

Yirmi yıl geçti, hâlâ ayaktayım,

Ben kaderime darılmadım