Krawędź

Stoję tu sam,

na krawędzi myśli.

Mówiłem: „dam radę”,

a noc mi nie wierzy.

Twoje imię

wciąż brzmi we mnie cicho,

jakby chciało przypomnieć,

że już nie jesteśmy niczym.

Każdy krok w tył

jest łatwiejszy niż ten w przód.

Ale jeśli mam upaść,

to tylko tu.

Zostanę na tym wzgórzu,

choć wiem, że boli każdy dzień.

Nie odejdę, nawet jeśli

serce pęknie w pół jak cień.

Jeśli miłość to wybór,

to ja już wybrałem źle.

Zostanę na tym wzgórzu,

bo bez ciebie nie umiem żyć.

Czas płynie,

a ja stoję w miejscu.

Świat idzie dalej,

ja nie wiem, gdzie jestem.

W lustrze twarz,

która udaje spokój,

ale oczy zdradzają,

że wciąż czekam na powrót.

Mówili: „odpuść”,

jakby to było nic.

Jakby serce

umiało zapomnieć.

Zostanę na tym wzgórzu,

choć wiatr zabiera mi głos.

Choć wiem, że czekanie

nie cofnie już nas.

Jeśli miłość to obietnica,

to ja jej nie złamię dziś.

Zostanę na tym wzgórzu,

bo bez ciebie nie umiem żyć.

Może kiedyś

przestanie tak boleć.

Może nauczę się

oddychać sam.

Ale dziś jeszcze

nie potrafię odejść.

Dziś jeszcze

tu zostanę.

Zostanę na tym wzgórzu,

nie z dumy — z miłości.

Bo odejść potrafi każdy,

zostać boli najdłużej.

Jeśli zapytasz: „czy warto?”

nie znam odpowiedzi.

Zostanę na tym wzgórzu…

bo tam wciąż jesteś ty.