Sultan’s Rose

Ah, Mahidevran, bir Sultanın kalbinin gülü,

Güzelliği harem duvarları içinde açan,

Değerli bir ilk, hayati bir rol oynayan,

Fırtına tüm esirlerini paramparça etmeden önce.

Zümrüt gözleri, derin ve parlak bir bahçe,

Aşkı yansıtan, alçak sesle fısıldanan bir söz,

Bir şehzade doğurdu, parlayan bir ışık huzmesi,

Ve sevginin yavaş yavaş azalıp çoğalışını izledi.

Ama kaderin, öyle göründü ki, başka planları vardı,

Yeni bir yıldız doğdu, büyüleyici bir zarafetle,

Ve sandığı güneşi çaldı ki artık olmayacaktı,

O yaldızlı yerin içinde sadece kendisinin.

Yine de ruhu, acıyı taşımasına rağmen,

Sessiz bir onuru korudu, kanat çırparak yükseldi.