چه شود که بشود

به میخانه و حَرَمسَراها رفتیم

چه کنیم؟ تا نکنیم تنها ماندیم

ز تو گهواره‌ ای بیش نبود

چه شود تا نشود ز تو بیشِ صبور؟

از جویبار عشقت ز لبانت آسان نبود

هر چه داشته و نداشته به خاطرِ تو ربود

از پشتِ سر, خنجرزنان آمدی

مرا ربوده و کشته به درد آوردی

ز نهالِ پربار و سرسبزِ وطن

چه کند آن پیراهنت بر تو تن؟

تو و دوستانت پیشِ هم

همه مَستَند و کشیده و گرم

چرا مرا راهیِ حَرَمسَرا نمودی؟

همه را دست‌ به‌ سینه و ایستاده فرمودی

چه Ice باشد و چه crystal

هر دو چیزی بیش نیست در خیال

من و تو، ایشان و همه

تنها کسی که تنهاست، بنده!

از صبح تا شب فقط text

و از شب تا صبح فقط sex

ز کتاب، جان شود ‌‌ َهدَر

مرا تا جان دارم، باشد ‌خِرَد

نیست چیزی که از یاد نَبُرد

بنده را با صبر می‌شود کُشت

۷ سال است که بنده خواسته دوست

ز تو داری دوستانی هر روز افزود

با رفتن به شهرهای دورِ دور

تنها مانده و برگشته به حضور

مرا خسته و آشفته آزمود

تنها ۷ سال است٫ این آزمون

ز درختِ دانش شَوَد پیر

آنچه داشته و نداشته، شَوَد دیر

چه شود تا که شود، تنها ماندیم؟

چه شود تا نشود، ز تو عقب مانده‌٫ایم