[Vers 1]
In de oude tijden, toen reuzen rondzwierven,
Een spook uit het verleden, waar ooit het leven bruiste,
Gespenster uit het Cambrium zweven door de oceanen,
Elke hartslag weerklinkt luid in de stilte.
[Vers 2]
Het glijdt door koraalkloven, zilver en snel,
Met deze lapjes, zo sierlijk in hun dans,
Twee sierlijke armen reiken naar de sterren,
Veelzijdige visies in licht en duisternis.
[Pre-Chorus]
Surfen op de getijden van een Urstrom,
Onder de golven, waar schaduwen dansen.
[Refrein]
Anomalocaris, sta op, hoog,
Met een hart van donder en een geest om te vliegen,
Gezien de beproevingen zullen we niet buigen,
Samen veroveren we, we staan tot het einde.
[Vers 3]
Anomalocaris laat de oude dagen voortleven,
Maar de tijd gaat voorbij als de golven aan de kust,
En de momenten die we koesteren, vallen voor altijd uiteen in stof,
Maar ik zie je in de hoeken van mijn geest rondzweven.
[Verse 4]
Het leven verloopt in cycli, we zijn allemaal maar op doorreis,
Maar je geest blijft als een verbleekte kleur.
We schrijven onze eigen verhalen, maar ze zijn allemaal met elkaar verweven,
In de stroom van de eeuwen, waar de sterren gunstig staan.
[Pre-Chorus]
In de schitterende diepten, laat de verhalen zich ontvouwen
Voor elk verloren wezen is er een lied in de steen.
[Refrein]
Anomalocaris, sta op, hoog,
Met een hart van donder en een geest om te vliegen,
Gezien de beproevingen zullen we niet buigen,
Samen veroveren we, we staan tot het einde.
[Brug]
Onder de sterren, terwijl de nacht zich ontvouwt,
De verhalen over zijn moed worden met liefde verteld
Van het gefluister van de ouderen tot de overgeleverde legenden........
[Refrein]
Anomalocaris, sta op, hoog,
Met een hart van donder en een geest om te vliegen,
Gezien de beproevingen zullen we niet buigen,
Samen veroveren we, we staan tot het einde.
[Einde]
Dus marcheren we met opgeheven hoofden,
Anomalocaris, laten we door de diepten trekken.
DRACOPHOENICIS
