W ciszy krwawie

Mówiłaś, że kochasz – a potem mnie zabiłaś,

nie nożem, nie słowem, tylko tym, że znikłaś.

Wierzyłem ci jak głupi, broniłem, gdy wszyscy mówili,

że się stoczę przez ciebie – i mieli rację, bo zrobili.

Patrzę na telefon, choć wiem, że nie napiszesz,

serce chce wierzyć, głowa mówi: „odpuść, nie słyszysz”.

Spałem po dwie godziny, płakałem po nocach,

a ty się śmiałaś w story z innymi chłopakami w oczach.

---

W ciszy krwawię, sam ze sobą walczę,

nie chcę już czuć, ale czuję dalej.

Chciałem być twoim domem, ty byłaś burzą,

zabrałaś spokój, zostawiłaś pustkę dużą.

W ciszy krwawię…

i nikt nie widzi, jak bardzo boli,

tylko ja wiem,

że nawet po tym wszystkim – dalej bym ci pomógł.

---

Pamiętam każdy dzień, jak patrzyłaś i mówiłaś,

że nigdy mnie nie zostawisz – a potem to zrobiłaś.

Powiedziałaś, że jestem najlepszy z tych wszystkich,

a jednak wróciłaś tam, gdzie wszyscy byli toksyczni.

Ja cię ratowałem, a ty ciągnęłaś mnie w dół,

kochałem, gdy inni mówili: „daj sobie spokój, już”.

Nie wiem, czy byłaś zagubiona, czy po prostu zimna,

ale ja wciąż czuję – mimo że powinienem już zniknąć.

---

W ciszy krwawię, sam ze sobą walczę,

nie chcę już czuć, ale czuję dalej.

Chciałem być twoim domem, ty byłaś burzą,

zabrałaś spokój, zostawiłaś pustkę dużą.

W ciszy krwawię…

I gdybyś spadła, wciąż podałbym rękę,

bo mimo bólu, mimo łez –

zawsze będziesz dla mnie kimś więcej.

---

Może kiedyś zrozumiesz, co we mnie zabiłaś,

może kiedyś wrócisz, ale już nie ta sama.

Ja nie szukam zemsty, ja szukam ciszy,

ale każda cisza przypomina mi ciebie.

---

Nie chcę nienawidzić…

Nie potrafię.

Bo nawet po wszystkim,

wciąż bym cię ratował z ognia.