Litrato

Binuksan ang lumang baul ng ating nakaraan

Nahanap ang litratong kupas na ang kulay at laan.

Doon sa ilalim ng puno, tayo’y magkahawak-kamay

Walang kamalay-malay sa mundong naghihintay.

​[Verse 2]

Naaalala mo pa ba ang amoy ng ulan sa kalsada?

Nung hinatid kita pauwi, kahit malayo’y ‘di alintana.

Bawat kanto’y naging saksi sa ating mga tawa

Mga pangakong akala natin ay hindi kailanman mawawala.

​[Pre-Chorus]

Kay bilis tumakbo ng mga oras at panahon

Ngunit ang puso’y tila nakakulong pa rin sa noon.

​[Chorus]

Ang alaala ng kahapon ay aking yaman

Baon ko sa bawat hakbang, saan man mapadpad ang daan.

Kahit tayo’y magkalayo, kahit iba na ang kasama

Ang tamis ng ating "tayo" ay hinding-hindi mabubura.

Salamat sa kwentong minsan nating isinulat

Sa libro ng aking buhay, ikaw ang pinakamagandang pamagat.

​[Bridge]

Minsan ay napapangiti, minsan ay may luhang sisilip

Tuwing ikaw ang dinadalaw sa aking mga panaginip.

Hindi man maibabalik ang bawat sandali

Sapat na ang malamang minsan ay naging atin ang mundong munti.

​[Chorus]

Ang alaala ng kahapon ay aking yaman

Baon ko sa bawat hakbang, saan man mapadpad ang daan.

Kahit tayo’y magkalayo, kahit iba na ang kasama

Ang tamis ng ating "tayo" ay hinding-hindi mabubura.

Salamat sa kwentong minsan nating isinulat

Sa libro ng aking buhay, ikaw ang pinakamagandang pamagat.

​[Outro]

Litrato ng kahapon...

Itatago sa puso, habang buhay.

Salamat... sa ating kahapon.