Sa akong damgo

(Verse 1)

Sa akong damgo, dili lang kalisod, apan kalawawan,

Sa akong kinabuhi, kaguol nga nagalupad sama sa kawan.

Kasakit nga gibati, pagmata ug gimulat ko ang akong mata,

Puno sa luha nga masulub-on, dili na lang luha, apan kasakit nga nagasagol sa akong dugo.

(Chorus)

Oh, kinabuhi, dili na lang pangutana, apan pag-agulo,

Kalisod nga nagapugong, pag-antos nga walay katapusan.

Walay katapusan ba gyud kini?

O usa ka walay katapusan nga gabii nga walay buntag?

(Verse 2)

Ang mga problema, dili lang walay katapusan, apan nagadugang,

Nagdagan sa akong hunahuna, nga nagapuno sa akong kalag ug kangitngit.

Apan bisan pa niini, dili ko na makahimo sa paglaban,

Nagkaluya na ang akong kalag, nagpangayo na og kalinaw sa kamatayon.

(Chorus)

Oh, kinabuhi, dili na lang pangutana, apan pag-agulo,

Kalisod nga nagapugong, pag-antos nga walay katapusan.

Walay katapusan ba gyud kini?

O usa ka walay katapusan nga gabii nga walay buntag?

(Bridge)

Dili na ko lig-on, nagpangayo na kog tabang,

Apan bisan ang Dios daw wala na magtagad kanako.

Nawala na ang akong pagsalig, nagpangita na kog dapit nga makaluwas kanako.

Ang akong paglaum, daw nahubas na sama sa uga nga dahon.

(Chorus)

Oh, kinabuhi, dili na lang pangutana, apan pag-agulo,

Kalisod nga nagapugong, pag-antos nga walay katapusan.

Walay katapusan ba gyud kini?

O usa ka walay katapusan nga gabii nga walay buntag?

(Outro)

Sa akong damgo, nakita nako ang kalisod,

Apan sa akong pagmata, wala na koy kusog sa paglaban.

Ang kinabuhi, dili na lang panaw, apan usa ka silot,

Ug magpabilin ko sa kangitngit, hangtud sa hangtud.