Verse 1]
Naaalala ko pa, ‘yong gabi sa ilalim ng tala,
ang tawanan, ang pangakong walang hanggan,
Ngunit ngayon, parang screenshot na lang,
ang pag-ibig nating biglang na-delete ng panahon.
---
[Pre-Chorus]
‘Di ko na alam kung totoo pa ba,
o alaala lang na nilunod ng musika.
Bawat “seen,” bawat “typing…”
Parang awit na ‘di tinapos ang linya.
---
[Chorus]
O Guniguni, ikaw pa rin sa isip ko,
parang awitin sa radyo, paulit-ulit,
‘Di ko mapigilan, ‘di ko mabitawan,
itong puso kong nakakulong sa nakaraan.
O Guniguni, kahit wala ka na,
ang tibok ng puso ko, pangalan mo pa rin ang tugon.
---
[Verse 2]
Naalala ko pa, ‘yong halakhak sa ilalim ng ulan,
ang mga pangarap na sabay nating tinakbuhan.
Ngayon, nag-scroll ako sa alaala,
parang pelikulang ‘di natapos, naka-pause pa rin sa “sana.”
---
[Pre-Chorus]
Tila mga liham sa Messenger,
hindi nasagot, pero binasa ng damdamin.
Kung babalik ka man,
dala mo pa rin ba ‘yong “mahal kita noon”?
---
[Chorus]
O Guniguni, ikaw pa rin sa isip ko,
parang awitin sa radyo, paulit-ulit,
‘Di ko mapigilan, ‘di ko mabitawan,
itong puso kong nakakulong sa nakaraan.
O Guniguni, kahit wala ka na,
ang tibok ng puso ko, pangalan mo pa rin ang tugon.
---
[Bridge]
Kung pag-ibig ay parang trending topic,
nagiging uso, tapos nalilimot—
bakit sa puso ko, ikaw pa rin ang headline?
Walang “unfollow,” walang “block,”
sa alaala ng ating mga yakap.
---
[Final Chorus]
O Guniguni, kahit multo ng kahapon ka,
ang puso ko’y sa’yo pa rin umiikot,
Sa bawat awit, sa bawat tibok,
ikaw ang paboritong chorus ng pag-ibig kong naligaw.
---
[Outro]
Kung sakaling marinig mo ‘to,
sa gitna ng iyong bagong mundo,
tandaan mong minsan—
tayo ang tunay na awit ng pag-ibig,
ngunit ngayon… guniguni na lang.
